Inżynieria materiałowa

Panel ekspertów, oceniających kandydatów na stanowisko Principal Investigator w dziedzinie inżynierii materiałowej.

EKSPERCI ZEWNĘTRZNI EKSPERCI WEWNĘTRZNI

EKSPERCI ZEWNĘTRZNI

PROF. EMERITUS DR GEORGES BOULON
PROF. EMERITUS DR GEORGES BOULON

Profesor Emeritus na Uniwersytecie Claude’a Bernarda w Lyon (UCBL) we Francji i członek zespołu ds. Luminescencji w Institute of Light and Matter (ILM), Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS). W 1970 r. obronił pracę doktorską. W 1966 r. rozpoczął pracę na stanowisku adiunkta, w 1970 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1981 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego na UCBL. Zajmuje się wzrostami kryształów, charakteryzacjami strukturalnymi i spektroskopowymi oraz dynamiką stanu wzbudzonego w nieorganicznych materiałach luminescencyjnych z domieszką metali ziem rzadkich, metali przejściowych i ciężkich jonów stosowanych w materiałach laserowych (polikryształy, monokryształy, szkło, transparentna ceramika), scyntylatorach, luminoforach i materiałach nieliniowych.

W latach 1983-1994 był Dyrektorem Laboratorium Chemii Fizycznej Materiałów Luminescencyjnych (LPCML), CNRS. W latach 1994-2001 pełnił funkcję Dyrektora Krajowej Grupy Badawczej CNRS ds. Materiałów Laserowych zrzeszającej francuskie laboratoria badawcze z uniwersytetów i przemysłu. Był również członkiem Krajowego Komitetu Ewaluacji Uniwersytetów Francuskich (2003-2007) oraz redaktorem naczelnym czasopisma „Materiały optyczne” publikowanego przez wydawnictwo naukowe Elsevier (2003-2014).

Był promotorem 40 doktorantów i podejmował międzynarodową współpracę z uczelniami na całym świecie: najpierw jako pracownik naukowy na Uniwersytecie Wisconsin, USA, z prof. Williamem Yenem, później jako profesor gościnny na Uniwersytecie Stanu Oklahoma, USA, z prof. Richardem Powellem. Jest regularnie zapraszany przez zagraniczne uniwersytety i instytuty, gdzie współpracuje z wieloma naukowcami, m.in. w Polsce z prof. Janiną Legendziewicz (Uniwersytet Wrocławski) i prof. Wiesławem Strękiem (Polska Akademia Nauk we Wrocławiu) – corocznie od 2002 r.; w Brazylii z prof. Mauro Baesso (Uniwersytet w Maringa) i prof. Luisem Andrade (Uniwersytet Dourados) przy programie COFECUB (2007-2011); w Japonii na Uniwersytecie Tohoku w Sendai z prof.Fukudą (1996-2007), a następnie prof. Yoshikawą (2008-2019). Profesor zwyczajny w Instytucie Optyki i Mechaniki Precyzyjnej w Szanghaju (SIOM), Chińskiej Akademii Nauk (2012-2019) z prof. Lili Hu i prof. Wei Chenem.

W latach 2005-2014 pełnił funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Komitetu Programowego Międzynarodowej Konferencji Luminescencji (ICL), w 2011 r. został laureatem Międzynarodowej Nagrody ICL przyznawanej co 3 lata przez „Journal of Luminescence” (wydawnictwo Elsevier). Otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa Uniwersytetu w Madrycie (Hiszpania, 2009), Uniwersytetu Wrocławskiego (Polska, 2010) oraz Uniwersytetu Rovira i Virgili w Tarragonie (Hiszpania, 2012), a także członkostwo w Amerykańskim Towarzystwie Optycznym (2013).


PROF. DR. ANJA-VERENA MUDRING
PROF. DR. ANJA-VERENA MUDRING

Od 2016 r. Kierownik Katedry Chemii Materiałów Fizycznych na Uniwersytecie w Sztokholmie w Szwecji. Pracę doktorską pisała w Instytucie Badań Ciała Stałego im. Maxa Plancka w Stuttgarcie w Niemczech. W latach 2001-2003 pracowała jako stypendystka Feodor-Lynen w Ames Laboratory, Narodowym Laboratorium Amerykańskiego Departamentu Energii. W 2003 r. rozpoczęła niezależną karierę naukową jako stypendystka Liebig Fellowship na Uniwersytecie w Köln. Po uzyskaniu habilitacji w 2006 r. przeniosła się na Uniwersytet Ruhry w Bochum (RUB) w Niemczech, gdzie kierowała Zespołem Syntezy i Charakterystyki Materiałów oraz objęła Katedrę Chemii Nieorganicznej. W RUB prowadziła także interdyscyplinarny Zakład Badań Chemii Układów Międzyfazowych. Prof. Mudring jest również adiunktem na Uniwersytecie Alabama w USA. W 2017 r. została laureatką przyznawanej przez Królewską Szwedzką Akademię Nauk nagrody Görana Gustafssona w dziedzinie chemii. Od 2008 r. jest redaktorem czasopisma ACS „Crystal Growth & Design”. Autorka ponad 200 recenzowanych publikacji (indeks h: 40,> 4500 cytowań).


PROF. DR MARK H. RÜMMELI
PROF. DR MARK H. RÜMMELI

Naukowiec i profesor specjalizujący się w syntezie nanomateriałów oraz inżynierii materiałowej z wykorzystaniem wiązki elektronów wewnątrz transmisyjnego mikroskopu elektronowego (TEM). Interesują go mechanizmy powstawania struktur niskowymiarowych, ich zastosowanie w projektowaniu materiałów oraz wykorzystanie potencjału wspomnianych nanomateriałów w skali atomowej. Ma na swoim koncie imponującą historię publikacji: 338 artykułów w prestiżowych, recenzowanych czasopismach, 20 opracowań/streszczeń i łącznie 11455 cytowań. Prof. Rümmeli ma doświadczenie w nauczaniu na poziomie licencjackim i magisterskim na uniwersytetach na całym świecie. Był mentorem ponad 20 stażystów podoktorskich, ponad 30 studentów studiów licencjackich oraz wielu studentów studiów magisterskich i doktoranckich w Instytucie Fizyki Ciała Stałego w Dreźnie (IFW Dresden, Niemcy), Polskiej Akademii Nauk, Centrum Materiałów Polimerowych i Węglowych PAN w Zabrzu, Uniwersytecie Sungkyunkwan (Suwon, Korea Południowa) i Uniwersytecie Soochow (Suzhou, Chiny).


PROF. DR BRUNO VIANA
PROF. DR BRUNO VIANA

Dyrektor ds. Badań w Instytucie Badawczym Chimie-ParisTech (Paryski Instytut Chemii, IRCP), w Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS). Profesor nadzwyczajny na Uniwersytecie PSL w Paryżu (Université de Recherche Paris Sciences et Lettres). Doktor inżynierii materiałowej na Uniwersytecie Piotra i Marii Curie w Paryżu, na Wydziale Inżynierii Materiałowej. W kręgu jego głównych zainteresowań naukowych znajdują się badania oraz chemia i fizyka związana z  niejednorodnością luminescencyjną metali ziem rzadkich i metali przejściowych w związkach nieorganicznych. Autor około 320 recenzowanych czasopism, które są szeroko cytowane. Twórca wielu innowacyjnych projektów objętych patentami (24) i aktywną licencją na kryształy scyntylacyjne. Wszystkie jego autorskie projekty związane są z badaniami właściwości optycznych materiałów fotonicznych o różnych rozmiarach – od nanometrów do centymetrów, przy użyciu wykorzystaniu technik spektroskopowych. Prelegent na ponad 58 międzynarodowych konferencjach.


PROF. DR RICHARD HOOGENBOOM
PROF. DR RICHARD HOOGENBOOM

Richard Hoogenboom studiował inżynierię chemiczną na Uniwersytecie Technicznym w Eindhoven (Holandia). W 2005 roku uzyskał stopień doktora pod kierunkiem Ulricha S. Schuberta i kontynuował pracę jako kierownik projektu w Holenderskim Instytucie Polimerów (Dutch Polymer Institute). Po odbyciu stażu podoktorskiego u Martina Moellera na RWTH Aachen (stypendium Humboldta, 2008-2009) i Roelanda Nolte na Uniwersytecie Radboud w Nijmegen (NWO veni-grant, 2009-2010), został mianowany profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Gandawie (2010 r.). W październiku 2014 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Obecnie kieruje grupą badawczą zajmującą się chemią supramolekularną. Jego zainteresowania badawcze obejmują polimery reagujące na bodźce, polimery supramolekularne i poli(2-oksazolin)y. Opublikował ponad 400 artykułów naukowych, obecnie jest redaktorem naczelnym „European Polymer Journal” i redaktorem „Australian Journal of Chemistry”. Prof. Hoogenboom jest laureatem inauguracyjnej edycji Polymer Chemistry Lectureship (2015), piątej nagrody PI IUPAC (2016) oraz nagrody ACS Macromolecules / Biomacromolecules dla młodych badaczy (2017), Carl S. Marvel Award for Creative Polymer Chemistry ufundowanej przez Oddział POLY Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego (2020). Prof. Hoogenboom jest współzałożycielem AVROXA, spin-offu jego grupy badawczej, firmy technologicznej specjalizującej się w innowacyjnych polimerach. Zajmuje się ona projektowaniem i produkcją wysokiej jakości, dobrze zdefiniowanych, ultra-czystych poli(2-oksazolin)ów pod marką Ultroxa®.


PROF. DR HAB. STEFAN LIS
PROF. DR HAB. STEFAN LIS

Profesor nauk chemicznych, kierownik Zakładu Ziem Rzadkich na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (UAM). Stopień doktora w dziedzinie chemii uzyskał na UAM w 1986. Odbył staże podoktorskie na University of Florida w Gainesville (1988-1899) i Florida State University w Tallahassee (1989-1991 i 1993-1994). Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1995, a tytuł profesora w 2003. Był profesorem wizytującym w ośrodkach naukowych USA, Japonii, Niemiec, Republiki Czeskiej, Belgii, Hiszpanii, Brazylii i Chin. Prowadzi badania, o charakterze podstawowym i aplikacyjnym, w zakresie syntezy i charakteryzacji strukturalnej i spektroskopowej licznych grup związków, kompleksów oraz nanomateriałów, głównie opartych o jony ziem rzadkich. Badania dotyczą procesów emisyjnych i ich mechanizmów, w zakresie nanoluminoforów i ich powierzchniowo sfunkcjonalizowanych, wielofunkcyjnych nanomateriałów, wykazujących wielokolorowe, przestrajalne właściwości emisyjne i magnetyczne oraz biokompatybilność, do zastosowań jako nowe luminofory, materiały wielofunkcyjne w bioobrazowaniu, biomarkery, nanomanometry i nanotermometry, jako modyfikatory układów przeciw podrabianiu, daktyloskopijnych, itp. Jest autorem/współautorem ponad 240 publikacji naukowych z listy filadelfijskiej (index h=38, 5160 cytowań), 8 patentów, ponad 90 wykładów na zaproszenie na zjazdach i kongresach naukowych, był przewodniczącym/członkiem wielu komitetów naukowych konferencji międzynarodowych; kierownikiem 10 projektów badawczych przyznanych w konkursach krajowych i 2 międzynarodowych. Wypromował 11 doktorów, aktualnie jest promotorem 4 doktoratów. Nagrody: Ministra NiSW, Medal im. J. Zawidzkiego (2016) oraz Członkostwo Honorowe Polskiego Towarzystwa Chemicznego (2018) za wybitne osiągnięcia naukowe i szczególne zasługi dla polskiej chemii.


PROF. TADEUSZ SUSKI
PROF. TADEUSZ SUSKI

Obecna funkcja: Zastępca Dyrektora ds. Nauki, Instytut Wysokich Ciśnień Polskiej Akademii Nauk, Kierownik Laboratorium Fizyki Półprzewodników Azotkowych. Profesor Fizyki (od 1993 r.). Obecne główne zainteresowania naukowe: fizyka i własności materiałowe półprzewodników GaN-InGaN-AlGaN, ich struktur kwantowych oraz emiterów światła LED-y i diody laserowe; band struktura pasmowa (inżynieria przerwy energetycznej), ekscytony, fonony i defekty. Dane bibliograficzne: 11 rozdziałów w międzynarodowych monografiach naukowych, ponad 500 publikacji, ponad 8000 cytowań. Współczynnik Hirscha 44. Projekty badawcze: realizacja ponad 20 międzynarodowych i krajowych projektów jako kierownik lub wykonawca. Ważne funkcje krajowe i międzynarodowe: Wieloletni udział w komisjach oceniających granty w Narodowym Centrum Nauki. Członek komitetów programowych i doradczych ponad 30-tu międzynarodowych konferencji w dziedzinie fizyki i zastosowań półprzewodników azotkowych. Długie pobyty za granicą : Post-doc: Regensburg University 1975-76; Japanese Society for Promotion of Science, Osaka University 1982-1983; Fulbright Scholar in Lawrence Berkeley National Lab and Faculty of Material Sciences, Berkeley University, 1995-1996; Visiting Professor: Japonia, Hokkaido University 2009, Chiny, Beijing University, 2012.


EKSPERCI WEWNĘTRZNI

DR MACIEJ DROŻDŻ
DR MACIEJ DROŻDŻ

Dr Maciej Drożdż od blisko 15 lat w funduszach venture capital i branży biotechnologicznej. Pełnił m.in. funkcje: dyrektora Venture Investments w Johnson Development Corporation (JJDC) w londyńskim Johnson and Johnson Innovation Centre oraz CEO w Antagonis Biotherapeutics, firmie immuno-onkologicznej w austriackim Graz. Wcześniej pracował na stanowiskach: kierownika ds. inwestycji w Entrepreneurs Fund LLP, dyrektora ds. inwestycji w MCI.BioVentures i analityka w Atlas Venture. Zasiadał w radach nadzorczych zarówno firm prywatnych, jak i przedsiębiorstw notowanych na giełdzie w kilku krajach. Po uzyskaniu tytułu magistra z dziedziny biologii molekularnej na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu, obronił doktorat na Uniwersytecie w Heidelbergu w Niemczech. W ramach stażu podoktorskiego pracował we Friedrich Miescher Institute w Bazylei (Szwajcaria). Zdobył też dyplom podyplomowych studiów Master of Business Administration w Saïd Business School Uniwersytetu w Oksfordzie. Prowadził wykłady w ramach przedmiotu „Innowacja w biotechnologii” na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.


DR HAB. INŻ. ALICJA BACHMATIUK
DR HAB. INŻ. ALICJA BACHMATIUK

Dr hab. inż. Alicja Bachmatiuk obroniła pracę magisterską z technologii chemicznej na Politechnice Szczecińskiej w 2005, a stopień doktora uzyskała w 2009 na tej samej uczelni. Stopień doktora habilitowanego nauk chemicznych uzyskała na Politechnice Warszawskiej w 2017. Staż podoktorski odbyła w IFW Dresden, Niemcy, jako stypendysta RTN Marie Curie i fundacji Alexandra von Humboldta (2009-2012). Pracowała jako Research Professor (2013-2015) na Sungkyunkwan University, Suwon, w Korei Południowej. Od 2013 prowadzi badania nad wytwarzaniem i charakterystyką materiałów dwuwymiarowych, w tym grafenowych we współpracy z polskimi i zagranicznymi jednostkami naukowymi. Od 2015 pełni funkcje profesora wizytującego w Soochow University, Suzhou, w Chinach. Współtwórca 4 polskich patentów, autor ponad 140 artykułów z listy filadelfijskiej (h-index = 39, ponad 4700 cytowań). Promotor 3 prac magisterskich i opiekun 4 doktorantów. Laureat stypendium Ministra Edukacji dla wybitnych młodych naukowców (2016), zrealizowała 3 granty badawcze (Alexander von Humboldt, FNP Homing Plus, NCN Sonata). Obecnie kierownik trzech grantów badawczych z NCN, FNP i NCBiR.